Historia O.T.O.A. (1921-2001)

W 1905 roku myśl Starożytnego i Prymitywnego Rytu Memphis-Misraim została sprowadzona z Anglii do Niemiec za pośrednictwem Johna Yarker'a, który był w tamtym czasie Wielkim Hierofantem Rytu i posiadał 97 stopień. Pierwszymi niemieckimi przywódcami byli Karl Kellner i Theodor Reuss, którzy stworzyli magiczny zakon znany pod nazwą Ordo Templi Orientis. Dokonali tego poprzez redukcję magicznych stopni Rytu Memphis-Misraim z 97 do 9, z 10 stopniem is tniejącym jedynie w celach administracyjnych.

Lucien-Francois Jean-Maine urodził się w Leogane na Haiti 11 stycznia 1869 r. Umarł w Bostonie w roku 1960. Kiedy w 1999 konsekrowano go na gnostyckiego patriarchę, był już wtajemniczony w cztery stopnie Wudu zarówno religijnego, jak i ezoterycznego. W 1910 r. przyjął z rąk Encausse'go sukcesję, którą tamten otrzymał w roku 1908. Encausse przekazał Jean-Maine'owi swe magiczne konsekracje w celu utworzenia na Haiti magicznego zakonu podobnego do O.T.O. Po powrocie Jean-Maine'a na Haiti, 22 grudnia 1921 r. oficjalnie powstało Ordo Templi Orientis Antiqua. Na jego bazie w rok później utworzony został La Couleuvre Noire (Czarny Wąż).

Po śmierci Encausse'go w 1916 r. francuskie O.T.O. przeszło wewnętrzną schizmę. Jedna grupa, pod przewodnictwem Jean'a Bricaud zwróciła się do Theodora Reuss'a o nową linię sukcesji i inicjacji. Reuss zgodził się na prośbę tego neo-gnostyckiego zakonu i przesłał mu swoją magiczną linię konsekracji. Jean-Maine stanął na czele pierwotnego zakonu, podążającego za tekstem oryginalnej konstytucji Papusa i Synesiusa. Zdecydował się na przeprowadzkę do Hiszpanii, gdzie oryginala linia przekazu była wyraźnie silniejsza i w roku 1919 przeniósł się do Madrytu. Tam dowiedział się, iż w 1907 r. Jean Bricaud utworzył Kościół Gnostycki, odłączając się od władzy Synesiusa. Zaniepokojony konfliktami wewnątrz rodziny gnostyckiej, Jean-Maine konsekrował w 1921 r. Martina Ortier de Sanchez y Marraga na swego europejskiego wikarego. Następnie udał się na Haiti, gdzie wszedł w związek małżeński z najmłodszą z córek patriarchy Wudu w Leogane. Ze związku tego, który oparty był na magicznej idei stworzenia idealnego ciała dla mającej się pojawić duszy zaawansowanego adepta, zrodziło się dziecko. Był to syn, urodzony 18 stycznia 1925 i nazwany Hector-Francois. Dziecko zostało obrzezane przez swego ojca zgodnie z rytami Wudu, a następnie przez niego ochrzczone zgodnie z nurtem gnostyckim.

Z czasem La Coulevre Noire rozrósł się i wchłonął O.T.O.A., kontynujące później swą działalność w Hiszpanii pod przewodnictwem Luciena-Francois Jean-Maine'a. Francuskie O.T.O. Bricaud'a w coraz większym stopniu skupiało się wokół jego księgarni okultystycznej. Po śmierci Wielkiego Mistrza Reuss'a, ok. roku 1921, Aleister Crowley odziedziczył władzę nad angielskim i niemieckim O.T.O. Jednakże w Skandynawii istniała jurysdykcja O.T.O., podążająca za oryginalną konstytucją stworzoną przez Papusa i połączona z Gnostyckim Kościołem Ofitów, który powstał i został przyłączony przez Jean-Maine'a do nurtu O.T.O. ok. roku 1912. Ten Skandynawski zakon gnostycki w chwili obecnej znajduje się całkowicie pod jurysdykcją Manastyru Siedmiu Promieni. Od 1922, aż do swej śmierci w 1960, Jean-Maine poświęcał się magicznym studiom i edukacji swego syna Hectora-Francois. Obaj mężczyźni piastowali urząd opiekunów nad zakonami magicznymi Mistrza Zothyriusa, Mercuriusa, Aquariusa i Capricorna, w chwili zaś obecnej urząd ten sprawuje Michael Bertiaux.

Jean-Maine przy kilku okazjach próbował osiągnąć zjednoczenie całej gnostyckiej rodziny i próbował komunikować się z Bricaud'em i jego następcami. Z obawy jednak przed możliwością magicznego przejęcia przy użyciu technik ezoterycznego Wudu wszelkie dokumenty starszych kościołów gnostyckich zostały zniszczone, co czyni związek Jean-Maine'a z Encauss'em trudnym do udowodnienia. Dokumenty te oszczędzono jedynie w hiszpańskim Suwerennym Sanktuarium Memphis-Misraim, z którego, jak przyznają wszyscy francuscy okultyści, Encausse otrzymał swoją władzę nad Memphis-Misraim. Jako że dokumenty te stanowią podstawowy dowód na związek pomiędzy Monastyrem Siedmiu Promieni, a systemem ezoterycznego i gnostyckiego Wudu, strzeżone są z ogromną ostrożnością, która pozwala zachować je przed zniszczeniem przez tych, którzy pragnęliby odmówić gnostyckiej inicjacji czarnej rasie. Z tego właśnie powodu Zakon Martynistów w Paryżu nie zezwala Haitańczykom na inicjacje Rytu Wybranego Zakonnictwa z obawy, iż takowi mogliby dowiedzieć się o ich pierwotnym prawie do stopni magicznych osiągnięć oraz teurgii i próbować zniszczyć całą fasadę współczesnego okultyzmu paryskiego. Dlatego właśnie jedynych wiarygodnych haitańskich biskupów gnostyckich spotkać można w naszej tradycji. Tych, którzy podporządkowani są jurysdykcji haitańskiego patriarchy, Docteura Pierre-Antoine Saint-Charles'a.

W 1955 r. Hector-Francois za przyzwoleniem swego ojca przeistoczył O.T.O.A. w Kościół Gnostycki i Oficki. Powód takiego działania był dość prosty. Po pierwsze zainteresowany był on możliwością zjednoczenia i uproszczenia każdego z gruntów inicjacyjnej aktywności. Wiedząc, iż istnieją inne grupy wykorzystujące do swych celów nazwę O.T.O., próbował uniknąć zamętu jaki mógłby wytworzyć się pomiędzy jego magicznym zakonem i dziełem, a innymi nie-wuduistycznymi zakonami Europy Zachodniej. Po drugie pragnął utworzyć swój własny system, co umożliwiłoby eksplorację nowych obszarów magii seksualnej bez potrzeby wypełniania wymagań już istniejącego zakonu magicznego. Mając to na względzie, pragnął utworzyć swą własną Świątynię Lycanthropie Kabbalistic. Dzięki licznym podróżom związanym z jego edukacją, a zwłaszcza z poszukiwaniami w Afryce, do swej pracy na temat magicznych roślin przywiezionych na Haiti przez wysokich kapłanów Wudu, przybyłych tam jako niewolnicy we wczesnych czasach kolonialnych, udało mu się pozyskać rozliczne kontakty z magami i czarownikami w różnych częściach świata. Poprzez wymianę inicjacji z owymi adeptami był w stanie stworzyć wyjątkowo uniwersalną gnozę magii seksualnej. Jego ojciec zmarł w 1960 r., a zarządzaniem Gnostyckim Kościołem Memphis-Misraim zajął się Doktor de Sanchez y Marraga, który zajmował się także popularnym, lecz niewielkim zakonem adeptów z jego monastyru w Hiszpanii. Jednakże z powodu jego licznych problemów zdrowotnych obowiązki stały się mu zbyt ciężkie do udźwignięcia, zwrócił się on więc do Hectora-Francois z prośbą o asystowanie mu.

Michael Paul Bertiaux urodził się w Stanach Zjednoczonych w styczniu 1935 r. i w latach 1963-1975 studiował teurgię pod okiem haitańskich mistrzów i adeptów Wudu. 15 sierpnia 1963 r. podczas wizyty na Haiti, Doktor Jean-Maine wyjaśnił Bertiaux, iż zamiarem jego jest opuszczenie Madryt celem bycia konsekrowanym na patriarchę Ecclesia Gnostica i pragnąłby wiedzieć, czy Docteur Bertiaux zechciałby asystować mu w tym ezoterycznym dziele. Obaj panowie doszli do porozumienia i Jean-Maine wszedł w magiczny pakt z Bertiaux. Po powrocie do Stanów Zjednoczonych Doktor Bertiaux całkowicie poświęcił się ezoterycznym studiom, utrzymując jednocześnie telepatyczny kontakt z Doktorem Jean-Maine.

Hector-Francois Jean-Maine został wyświęcony do gnostyckiego patriarchatu 2 Listopada 1963 roku. Święto religii katolickiej, znane jako Wszystkich Świętych, jest uświęcone w Wudu jako Festiwal Boga Magii, potężnego Guedhe-Nibbho. Niedługo później Docteur de Sanchez y Marraga poważnie zachorował i umarł. Przez najbliższe pięć lat, metodami magii, utrzymywał się jednak astralnie w obrębie magnetycznej sfery Ziemi, żywiąc się seksualną energią Hector'a-Francois, aby pomóc mu w opanowaniu każdego detalu jego magicznego urzędu. Tym samym sposobem Sanchez y Marraga pomagał Hector'owi-Francois w magicznym wyświęceniu Docteura Bertiaux'a w 1966 r.. Od 1966 r., gdy wpływ Kościoła Gnostyckiego znów objął cały świat, Docteur Jean-Maine mógł uwolnić astralny byt Docteura de Sanchez'a y Marraga i objąć władzę nad Starożytnym i Prymitywnym Rytem Memphis-Misraim, z pomocą Michaela Bertiaux i innych patriarchów gnostyckich. W 1970 r. Hector-Francois wyświęcił Docteura Bertiaux na Suwerennego Wielkiego Mistrza O.T.O.A., zaraz po jego elekcji na to stanowisko przez Wielkich Mistrzów Hiszpanii, Haiti i Louisiany-Illinois. Stopień ten jest zwykle dzierży asystent Wielkiego Hierofanta Rytu Memphis-Misraim.

Między 10 a 17 Kwietnia 1973 roku, w Liege w Belgii, odbyło się spotkanie ogólnoświatowego synodu Biskupów Gnostyckich prawdziwej gnostyckiej sukcesji i komunii. Zebrali się przedstawiciele następujących organizacji:

1. Monastyr Siedmiu Promieni
2 . Ecclesia Gnostica Spiritualis
3. Starożytny i Prymitywny Ryt Memphis-Misraim
4. Ecclesia Gnostica Ophitica
5. Uniwersalna Martynistyczna Federacja Wtajemniczonych
6. Haitański Gnostycki Ryt Albigensów
7 . Die Vereinigung fur gnostisches und magisches Christentum
8. Die Vereinigung fur gnostische und theurgische Ontologie das esoterischen Christentum. (7 i 8 są szwajcarskimi Gnostyckimi i magicznymi zakonami opartymi o katolicką tradycję i zakony inicjacyjne)
9. Ezoterczny Ryt Różo-Krzyża
10. Kościół Mandali Giordano Bruno
11. Fraternitas Hermetica
12. Amerykański Synod Biskupów Gnostyckich
13. Kościół Alchemiczny
14. Martynistyczny Zakon Różo-Krzyża i Wtajemniczonych-Aleph
15. Wewnętrzne Sanktuarium Kapłaństwa Elekcyjengo
16. Naaseniańskie Gnostyckie Bractwo Wtajemniczonych i Adeptów

Powyższe mistyczne zakony inicjacyjne, pochodzące ze starożytnych gnostyckich i hermetycznych tradycji zachodniego okultyzmu zgodziły się na publikację magicznej historii Ecclesia Gnostica (Rytu Memphis-Misraim) tak samo jak na wymianę inicjacji i święceń między wszystkimi obecnymi adeptami. Zakony te zgodziły się na utworzenie ogólnoświatowego magicznego bractwa adeptów, zlokalizowanego w Wewnętrznej Ustroni Monastyru Siedmiu Promieni, i nazywającego się "le rite ancient et primitif de Memphis-Misraim", wewnątrz którego każde składowe ciało, zakon lub społeczność będzie zdolne do zapewnienia tradycji inicjacyjnych i pracy dla poszczególnych sekcji wewnątrz systemu stopni Memfis-Misraim. W rezultacie Docteur Jean-Maine, Wielki Hierofant Rytu Memphis-Misraim, stał się adeptem przewodzącym każdemu z 16 członkowskich zakonów i ich pod-zakonów.

W późnych latach 60'tych i wczesnych 70'tych, na wniosek synodu Biskupów Ecclesia Gnostica Spiritualis, Docteur Bertiaux napisał cztery lata kursów lekcyjnych, formujących podstawowy kurs Zewnętrznej Ustroni Monastyru Siedmiu Promieni, kierowanej z Wewnętrznej Ustroni w Chicago.

Pierwotnie Monastyr Siedmiu Promieni, jak wskazuje na to jego nazwa, był instytucją Rzymsko-Katolicką i Benedyktyńską. Wiele z tej początkowej tradycji zdaje się nadal trwać w wielu praktykach tej szkoły. W XVIII w. Monastyr był centrum badań Kościoła Gnostycko-Katolickiego w Hiszpanii. Kościół ten należy do tradycji "Starej Katolickiej" i nie należy go wiązać z grupą Aleistera Crowleya.

W obecnym stuleciu Monastyr stał się centrm serii kursów i magicznych instrukcji. Monastyr został też zreogranizowany ze względu na działalność Rytu Memphis-Misraim, będącego niegdyś zakonem masońskim, teraz zaś posiadającego całkowicie teurgiczną naturę. Zewnętrzna Ustroń Monastyru stała się szkołą międzynarodowej klasy korespondencyjnej dotyczącej zagadnień magicznych, podczas gdy Wewnętrzna Ustroń, nie zlokalizowana fizycznie w Hiszpanii, stała się centrum badań i inicjacji.

Nauki Monastyru pochodzą ze Źródeł gnostyckich, tantrycznych, wuduistycznych, kabalistycznych i pozaziemskich. Chociaż cele Monastyru zawsze były zgodne z zasadami thelemicznymi, głosząc, że we wczesnych stadiach kursu samo-poznanie jest najważniejszym celem okultyzmu, był on zawsze całkowicie nie-dogmatyczny w swym podejściu. Niemniej jednak, niektórzy z adeptów Wewnętrznego Zakonu uznali potrzebę i zasadność uczestnictwa w Dziele Nowego Eonu i 15 Sierpnia 1973 roku dopuszczono formalną akceptację Prawa Thelemy. Od Sierpnia 1973, Hector-Francois Jean-Maine poprosił Marc'a Lully'ego, by objął funkcję Wielkiego Mistrza - Konserwatora O.T.O.A. na dwa lata, by zintegrować posturę Nowego Eonu z dziełem O.T.O.A. między młodymi uczniami. Marc Lully wypełniał swój urząd do czasu, gdy przeniósł się do pracy ze spirytualistycznymi ruchami psychicznymi.

W 1975 r. Jean-Maine wyznaczył Docteura Bertiaux na Wielkiego Hierofanta Konserwatora Rytu Memphis-Misraim, i w tym samym roku wyznaczył Kena Warda, kanadyjskiego czeladnika Monastyru, do służby przy współpracy ze zorientowanymi na Thelemę uczniami Monastyru i w 1976 r. wzniósł Warda do rangi Wielkiego Mistrza O.T.O.A., aby pokierował kołem badawczym, programem komunikacji i publikacji uczniów Monastyru, formalnie oddanych Prawu Thelemy.

Od tej pory O.T.O.A. działało w obrębie systemu M7P pod przewodnictwiem Wielkiego Mistrza Warda, będącego w bezpośredniej komunikacji z Wewnętrzną Ustronią i Wielkim Hierofantem Bertiaux. Zaczęto wówczas wydawać kwartalnik nazywany Instrumentum i dostępny tylko dla członków. O.T.O.A. stało się zakonem nie inicjacyjnym w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. Zakon również nie nauczał, aczkolwiek wśród członków zachęcano do dyskusji i wymiany idei. Monastyr Siedmiu Promieni stał się częścią Techników Świętości (Technicians of the Sacred) i nadal jest wehikułem edukacyjnym O.T.O.A. Oficjalnym organem publicznym O.T.O.A. i L.C.N. jest publikacja o nazwie Societe Journal. Instrumentum jest kwartalnikiem dostępnym jedynie dla członków O.T.O.A. i L.C.N.

W Grudniu 1981 roku Ken Ward zakończył zewnętrzną działalność w O.T.O.A. i wyznaczył Manuela C. Lampartera jako Suwerennego Wielkiego Mistrza pod sankcją Docteura Bertiaux'a. Docteur Lamparter był osobistym chela Michaela Bertiaux i uczniem Monastyru od 1976 roku.

Pod zwierzchnictwem Docteura Lampartera, O.T.O.A. kontynuowało linie przekazane przez Kena Warda, utrzymując przyjazne i braterskie stosunki z innymi thelemicznymi i gnostyckimi grupami na świecie. W Grudniu 1982 r. Manuel C. Lamparter został wyświęcony na Biskupa Gnostyckiego przez Czcigodną Rosę Miller w Sewilli w Hiszpanii. Tau Rosa posiadała wszystkie prawdziwe sukcesje gnostyckie i na prośbę Docteura Bertiaux pojechała do Hiszpanii, by tam wyświęcić Manuela C. Lampartera. W 1983 Hiszpański Kościół Gnostycki został zreorganizowany przez Lampartera pod nazwą "Ecclesia Gnostica Latina" (Ecclesia Gnostica Spiritualia) na bazie struktury O.T.O.A. oraz nauk Monastyru Siedmiu Promieni.

W Grudniu 1988 roku Docteur Lamparter wybrał Courtney'a Willisa na Suwerennego Wielkiego Mistrza O.T.O.A. pod sankcją Docteura Bertiaux. W 1989 Michael Bertiaux ogłosił Courtneya Willisa jako Ogdoade-Orfeo VIII, zaś Manuel Lamparter, do 1995, zrezygnował ze wszystkich funkcji, jakie pełnił w O.T.O.A. Docteur Willis, również osobisty chela Michaela Bertiaux, jest naturalnym magiem i siłą przewodnią neo-afrykańskiego ruchu religijnego i magicznego. Docteur Willis utrzymał tradycję Franko-Haitiańskiego O.T.O (F.H.O.T.O..), albowiem otrzymał od Michaela Bertiaux rytualny proces Obligacji Tajemnicy, którego nie otrzymał ani Ken Ward, ani Manuel C. Lamparter jako Suwerenny Wielki Mistrz O.T.O.A., a bez którego nie może zostać zdobyta władza nad F.H.O.T.O. . Docteur Willis został mianowany przez Michaela Bertiaux Suwerennym Wielkim Mistrzem Absolutnym (S.G.M.A.) w O.T.O.A. Do dziś pozostaje jedyną i niekwestionowaną głową w O.T.O.A. W 1991 otrzymał zatem Willis z rąk Michaela Bertiaux prawdziwą i prawidłową sukcesję O.T.O.A.

W Maju 2005 Suwerenny Wielki Mistrz Absolutny O.T.O.A., Docteur Courtney Willis, ustanowił Davida Beth z Niemiec Suwerennym Wielkim Mistrzem. David Beth ustąpił ze swojej funkcji 1 grudnia 2009 r. Duchy określą jego dalsze przeznaczenie.

.

Pod rządami Docteura Willisa O.T.O.A. kontynuuje przyjazne i braterskie więzi z magicznymi, gnostyckimi, thelemicznymi, neo-afrykańskimi, afrykańskimi i okultnymi grupami na całym świecie. Nie było ono jednak już organizacją "thelemiczną" i stało się w swej naturze bardziej gnostyckie i magiczne, bowiem Courtney Willis, za zachętą Michaela Bertiaux, pragnął wrócić do duchowych korzeni Wudu, jako pierwotnych i ezoterycznych intencji Rodziny Jean-Maine.

Dzisiaj O.T.O.A. jest organizacją gnostycko-magiczną. Istnieje 16 stopni (rozumianych jako rozszerzenie czterech żywiołów w cztery wymiary świadomości-przestrzni), które są odczuwane jako proste, niezbędne narzędzie strukturalne. Stopnie te nie są rozpatrywane jako symbole statusu, każdy z nich jest równie ważny jak wszystkie inne. O.T.O.A. w zamierzeniu ma funkcjonować jako magiczna maszyna napędzana przez tajemną energię swych członków. Z tego właśnie względu ważna jest struktura systemu stopni. Każda wydajna maszyna musi zostać precyzyjnie ustrukturyzowana; inaczej traci energię. Energia ta nie może być niepotrzebnie tracona, ponieważ pochodzi jako świetlista moc od Les Vudu.

Tłumaczenie: Fr. S.A.